Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 2019


Ατιμωρησία ή απηνής καταδίωξη;

 

Την Κυριακή, 01.12.2013,  πραγματοποιήθηκε η ετήσια συνέλευση της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος (ΕΕΕ) στην αίθουσα τελετών του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.
 
Όπως πληροφορούν τα ΜΜΕ, στο πλαίσιο της συνέλευσης, αναφέρθηκαν τα προβλήματα, τα οποία αντιμετωπίζουν κατά την άσκηση του επαγγέλματος – λειτουργήματός τους οι εισαγγελείς. Μερικά από αυτά είναι οι δυσανάλογα μεγάλες εισροές ποινικών υποθέσεων, η έλλειψη μηχανοργάνωσης και γραμματέων, η έκδοση πολλών και κακών νομοθετημάτων και, βεβαίως, η περικοπή των αποδοχών των εισαγγελέων κατά 50%.
 
Όπως ανέφερε ο εκπρόσωπος των εισαγγελέων, αυτές οι ελλείψεις έχουν σχέση με τη δίκαιη κρίση των εισαγγελέων και των δικαστηρίων και η μη επίλυσή τους βλάπτει εν τέλει την πολύπαθη Δημοκρατία.
 
Μεταξύ των ομιλητών ήταν ο τέως δικαστής και νυν υπουργός δικαιοσύνης και οι αποτελούντες τη νέα ηγεσία του Αρείου Πάγου.
Σκοπός του παρόντος σημειώματος δεν είναι να σχολιαστούν οι ομιλίες και δηλώσεις των ομιλητών, δικαστικών λειτουργών και των εκπροσώπων κομμάτων, που αναλώθηκαν στις γνωστές κοινοτυπίες περί ανάγκης προστασίας της Δικαιοσύνης, του κύρους, του Κράτους Δικαίου και τα λοιπά, που επαναλαμβάνονται σε κάθε περίσταση από αρμόδιους και αναρμόδιους. Τέτοιοι σχολιασμοί είναι άχρηστοι, απευθύνονται, όταν διατυπώνονται (άσχετα από ποιους εκπορεύονται), σε ώτα μη ακουόντων και, σε τελική ανάλυση, δεν ενδιαφέρουν κανένα.
 
Σκοπός είναι ν’ αναδείξουμε τη δήλωση ενός από τους προβεβλημένους εισαγγελείς, ο οποίος απέκτησε φήμη, επειδή βρισκόταν στην εισαγγελική έδρα στη δίκη του Άκη Τσοχατζόπουλου και μετείχε στη διαδικασία, η οποία κατέληξε στην επιβολή της ανώτατης ποινής στον τέως υπουργό και ανάλογες ποινές στα μέλη της οικογένειάς του και στους λοιπούς κατηγορούμενους.
 
Κατά τη δήλωση του εν λόγω εισαγγελέα, «με δεδομένη τη διάχυτη κρατούσα αντίληψη στην κοινωνία για τη μη λειτουργία των θεσμών και την εν γένει ατιμωρησία, ο ρόλος του σύγχρονου εισαγγελέα είναι (και) να διδάξει στους λοιπούς κοινωνούς την τήρηση των νόμων της Πολιτείας. Να “διδάξει” με τη σκληρή εισαγγελική του πυγμή ότι η ανυπακοή στους νόμους τιμωρείται, ότι δεν υπάρχει δικαίωμα στην ανομία» [“To Βήμα”, 01.12.2013, σελ. Α36].
Σε αυτή τη δήλωση είναι χρήσιμες οι ακόλουθες ενδεικτικές παρατηρήσεις:
 
(α΄) στην κοινωνία είναι διάχυτη η αντίληψη πως τιμωρούνται οι κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά αλλά και φυλετικά αδύνατοι, και ξεφεύγουν οι αρεστοί στην Εξουσία, οι σύγχρονοι “δυνατοί” (κατά τον βυζαντινό όρο),
(β΄) ο ρόλος του εισαγγελέα δεν είναι να διδάξει (άλλωστε όσοι διδάσκουν βρίσκονται σε αναγκαστική αποχή από τα καθήκοντά τους ή απεργούν), αλλά να τηρήσει τον Νόμο, λαμβάνοντας υπόψη, ότι σκοπός της ποινής και γενικά της τιμωρίας δεν είναι η εξόντωση του πολίτη (που δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν δουλοπάροικος ή αδύνατος, αλλά σαν προσωπικότητα, σύμφωνα με τις συνταγματικές Επιταγές). Σκοπός είναι ο σωφρονισμός του πραγματικά ενόχου και όχι η καταδίκη κάθε κατηγορούμενου ή, έστω, της πλειονότητας των ατυχών, που κατηγορούνται από τα πανίσχυρα όργανα του Κράτους, και, γι’ αυτόν τον λόγο,
(γ΄) δεν χρειάζεται εισαγγελική πυγμή και, μάλιστα, “σκληρή”, αλλά πίστη και αφοσίωση στο Σύνταγμα και στις Αρχές, που καθιστούν την εξουσία οποιασδήποτε μορφής ανθρώπινη, επιεική, πολιτισμένη, ευεργετική για τον ιδιαίτερα στην εποχή μας καταδυναστευόμενο Πολίτη.
 
Η επίκληση της “σκληρής εισαγγελικής πυγμής” ή, σε άλλη περίπτωση (στο πλαίσιο της τελευταίας ομιλίας συνταξιοδοτηθέντος εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, προ λίγων ετών, στην ίδια αίθουσα του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών), η αναφορά στον εισαγγελικό “βαρύ πέλεκυ”, δεν έχουν σχέση με τη σύγχρονη εποχή, αλλά παραπέμπουν κατ’ ευθείαν στον Μεσαίωνα και σε σκοτεινές για την Ανθρωπότητα εποχές, παλιές και πρόσφατες. Παραπέμπουν, ασφαλώς, και σε χώρες με αυταρχικά, θεοκρατικά – ισλαμικά καθεστώτα, σε χώρες ανελεύθερες, χωρίς θεσμούς προστασίας του Ανθρώπου και των δικαιωμάτων του.
 
Γι’ αυτό, οι “σκληρές γροθιές” και τα “βαριά τσεκούρια” δεν έχουν πια θέση στις δηλώσεις, ειδικά στις δημόσιες, των ομιλητών (εισαγγελέων ή άλλων).
Δυσεπίλυτο πρόβλημα της Κοινωνίας μας δεν είναι η ατιμωρησία των παραβατών του νόμου, ούτε η μη λειτουργία των θεσμών.
Αντίθετα, πρόβλημα (που γιγαντώνεται) είναι η απηνής ποινική και διοικητική καταδίωξη του στερούμενου προνομίων πολίτη, με τον αδιάκοπο πολλαπλασιασμό των ποινικών νόμων (που τιμωρούν από την απλή διαμαρτυρία στις καταπιέσεις μέχρι και την αποταμίευση).
 
Σε αυτό το τεράστιο πρόβλημα θα έπρεπε να είχε επικεντρωθεί η προσοχή των ομιλητών της εν λόγω Ένωσης (μετά την επισήμανση του πράγματι οξύτατου προβλήματος της μισθοδοσίας των δικαστικών λειτουργών, οι οποίοι, πάντως, ανήκουν στις μισθοδοτούμενες - εξασφαλισμένες τάξεις  των οργάνων του Κράτους).      
 
Στην Κοινωνία είναι διάχυτη και κρατούσα η αντίληψη (ο φόβος και ο τρόμος) για τη συνεχή καταδίκη των πολιτών για παραβάσεις, τις οποίες τα πολιτισμένα κράτη δεν απειλούν με ποινικές κυρώσεις ή τις αντιμετωπίζουν σαν απλές διοικητικές παραβάσεις, με επιείκεια και κατανόηση, δια της επιβολής λογικών προστίμων (“ποινών τάξεως”)
 
Στη χώρα μας, άσχετα από ηλικία ή ιδιότητα, αντιμετωπίζει ο πολίτης αμείωτο τον κίνδυνο είτε να κατηγορηθεί για απίθανες πράξεις, που έχουν αναχθεί σε εγκλήματα (με τάση να τιμωρείται σαν κακούργημα ακόμη και η αντικειμενική και ανυπαίτια οικονομική αδυναμία, που οφείλεται στην κακή διαχείριση των οικονομικών από τους Κυβερνώντες και στη λεγόμενη “απρόοπτη μεταβολή των συνθηκών”), είτε να συλληφθεί για καταδίκες, τις οποίες αγνοεί. Αυτό οφείλεται στην τάση των δικαστηρίων να καταδικάζουν απόντα τον κατηγορούμενο, έστω και αν δεν έχει λάβει γνώση της κατηγορίας καθώς και της επιγενόμενης καταδίκης του, ελλείψει νόμιμης κλήτευσης.
 
Είναι γνωστός ο σαδισμός πολλών οργάνων της τάξης να συλλαμβάνουν έκπληκτους πολίτες, καθ’ οδόν, κυρίως κατά τις Κυριακές, εορτές και αργίες (στο πλαίσιο των διενεργούμενων ελέγχων ρουτίνας), και να τους στερούν την ελευθερία τους (παραπέμποντάς τους την επόμενη εργάσιμη ημέρα στον εισαγγελέα), επειδή εκδόθηκαν, ερήμην, αποφάσεις, που παρέμειναν ανεκτέλεστες, πολλές φορές για χρόνια.
 
Ήρθε η ώρα να περιοριστεί η κρατική αυθαιρεσία, να φροντίσει το Κράτος και τα  όργανά του ν’ αποκτήσουν τη χαμένη αξιοπιστία και το απαιτούμενο κύρος, χωρίς επιθέσεις εναντίον των ατομικών δικαιωμάτων και των ελευθεριών των αδύνατων πολιτών, που έχουν την απαίτηση να αντιμετωπίζονται από τα κρατικά όργανα σύμφωνα με τις Αρχές του αληθινού Κράτος Δικαίου. Για να πραγματοποιηθεί η στοιχειώδης αυτή αλλαγή στις δομές της Εξουσίας, απαιτείται να διδαχτούν τα κρατικά όργανα να μην γρονθοκοπούν, αλλά ν’ ασκούν πραγματικό λειτούργημα, αναλογιζόμενα πως ακόμα και στην Αρχαιότητα, σύμφωνα με τον Αγάθωνα (450 – 400 πρό Χριστού), τον άρχοντα τριών δει μέμνησθαι, πρώτον ότι ανθρώπων άρχει, δεύτερον ότι κατά νόμους άρχει, τρίτον ότι ουκ αεί άρχει”.
 
 
Ε. Παπαδάκης
Your rating: None Average: 5 (34 votes)