Τρίτη 16 Ιουλίου 2019


Η δεξιά είναι προοδευτική και η αριστερά είναι συντηρητική

Η δεξιά είναι προοδευτική  και η αριστερά είναι συντηρητική
Η δεξιά είναι προοδευτική και η αριστερά είναι συντηρητική
Με απλά λόγια και θεωρητικά, συντηρητικός είναι αυτός που θέλει τη συντήρηση της υπάρχουσας κατάστασης, ενώ προοδευτικός είναι αυτός που θέλει να αλλάξει η υπάρχουσα κατάσταση, με κατεύθυνση την πρόοδο, ατομική και συλλογική. Βέβαια, άλλο η θεωρία και άλλο η πράξη, διότι πολλοί προσπάθησαν να αλλάξουν την υπάρχουσα κατάσταση και αντί για πρόοδο έφεραν μια χειρότερη κατάσταση ή ακόμη και την βαρβαρότητα.
 
Ίσως, δεν πρέπει να ξεχνιέται το καθεστώς που ίσχυε στις πρώην κομμουνιστικές/ σοσιαλιστικές χώρες, όπου κυβερνούσαν τα κομμουνιστικά κόμματα. Εκεί, όπου «όλα τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά». Εκεί το κυβερνών κομμουνιστικό κόμμα ήταν όχι απλά συντηρητικό αλλά οπισθοδρομικό, ενώ οι αντιφρονούντες ήταν οι προοδευτικοί, μάχονταν για την δημοκρατία, για την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
 
Βέβαια, στον 21ο αιώνα, η διάκριση δεξιάς και αριστεράς είναι παρελθόν. Αλλά στην Ελλάδα, σε πολλά ακολουθούμε ασθμαίνοντας. Σήμερα, η διάκριση είναι μεταξύ δημοκρατών- ευρωπαϊστών αφενός και λαϊκιστών- εθνικιστών αφετέρου. Και, επειδή σήμερα, ο ακροδεξιός και ακροαριστερός λαϊκισμός είναι στα πάνω του, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον Κόσμο, το ζητούμενο είναι η επικράτηση της δημοκρατίας κατέναντι του λαϊκισμού.
 
Οι ακραίοι, δεξιοί και αριστεροί, δυσκολεύονται να απαρνηθούν ιδεολογικά εικονίσματα. Αν δεν είχαν γίνει «στρατιώτες», αν ήξεραν ότι οι ιδεολογίες έρχονται και παρέρχονται, αν ήξεραν ότι στη ζωή «τα πάντα ρει», τότε, θα ήταν πιο εύκολο να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα.
 
Αν οι ακραίοι τα ήξεραν αυτά και άλλα πολλά, δεν θα ήταν δέσμιοι ιδεολογιών και ιδεοληψιών, αλλά θα αναζητούσαν νέους και ρεαλιστικούς τρόπους να βοηθήσουν τον εαυτό τους και τους άλλους και να αποδείξουν ότι ενδιαφέρονται για τη πρόοδο, τη δική τους και της κοινωνίας.
 
Βέβαια, οι άνθρωποι των άκρων από τα γεννοφάσκια τους έχουν γαλουχηθεί με «ταξικές αλήθειες», μαθαίνουν πώς να εξοντώνουν και όχι πώς να συνυπάρχουν με τον άλλον, τον διαφορετικό. Έχουν μάθει στη σύγκρουση και στον διχασμό, και όχι στη συναίνεση. Επίσης, κάποιοι δεν μπορούν να ξεχάσουν τις ταμπέλες, τις δικές τους και των άλλων. Ίσως, γιατί η ταμπέλα τους προσδιορίζει καθοριστικά, αποτελεί στοιχείο της προσωπικότητάς τους.
 
Γενικά, οι ακραίοι, είναι αυτοί που θέλουν να προσαρμόσουν την πραγματικότητα στις ιδεοληψίες τους και όχι να προσαρμοστούν αυτοί στην πραγματικότητα. Αλλά, η πραγματικότητα ακολουθεί τη δική της πορεία.
 
Στην Ελλάδα, σχεδόν όλα τα κόμματα, αρέσκονται στον λαϊκισμό. Σε αυτό τον γενικευμένο λαϊκισμό οφείλεται η αδυναμία μας, δηλαδή η ανικανότητά μας, να ξεπεράσουμε την κρίση. Διότι οι σειρήνες του λαϊκισμού δεν επέτρεψαν σε όλη σχεδόν την κομματική/πολιτική τάξη και σε ολόκληρο σχεδόν τον Ελληνικό λαό να δει κατάματα την πραγματικότητα. Να δεχτεί π.χ. τα αίτια της χρεοκοπίας και να φροντίσει να διορθώσει τα κακώς κείμενα. Αντί για αυτό, κομματικές/πολιτικές δυνάμεις και λαός χωρίστηκαν σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς και οι μεν άρχισαν να βρίζουν τους δε. Και όλοι μαζί, συνήθως, ρίχναμε τις ευθύνες στους ξένους.
 
Μετά τη χρεοκοπία της χώρας, η κεντροδεξιά είναι αυτή που προσπαθεί να κάνει μεταρρυθμίσεις. Ίσως, γιατί αισθάνεται την ευθύνη της για την χρεοκοπία, ίσως γιατί αυτό συμφέρει τη Χώρα. Σε κάθε περίπτωση, οι περισσότερες αλλαγές που επιβλήθηκαν από τα μνημόνια έπρεπε να έχουν γίνει τουλάχιστον πριν είκοσι χρόνια.
 
Είναι γεγονός ότι η συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας- Πασόκ έκανε σημαντικές αλλαγές. Βέβαια, μετά τις ευρωεκλογές και την άνοδο του Σύριζα, σταμάτησε τις μεταρρυθμίσεις. Αυτό ήταν το λάθος της, γι’ αυτό, τότε, ο λαός τους γύρισε την πλάτη.
 
Αλλά, μην ξεχνιέται ότι τις αλλαγές αυτές τις πολεμούσε λαϊκίζοντας λυσσαλέα η τότε αντιπολίτευση του Σύριζα. Εκσυγχρονισμός του κράτους, αποκρατικοποιήσεις, κατάργηση κλειστών επαγγελμάτων, ιδιωτικές επενδύσεις κτλ., όχι μόνο πολεμήθηκαν από τον Σύριζα, αλλά κάποιες από αυτές ακυρώθηκαν, όταν ο Σύριζα έγινε κυβέρνηση.
 
 
Η ιστορία και η εμπειρία βεβαιώνει ότι, όχι στη θεωρία αλλά στην πράξη, τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα, η δεξιά (ορθότερα, η κεντροδεξιά) είναι προοδευτική, ενώ η αριστερά, είτε ως αντιπολίτευση είτε ως κυβέρνηση, είναι συντηρητική έως οπισθοδρομική. Παραδειγματικά: η αριστερά θέλει κρατική οικονομία, αλλά η κρατική οικονομία έχει καταρρεύσει παντού. Κόπτεται για την δημοκρατία και ταυτόχρονα ψεύδεται και λαϊκίζει, γνωρίζοντας ότι το ψέμα και ο λαϊκισμός είναι εχθροί της δημοκρατίας.
 
Χρόνια Πολλά
και Καλή Χρονιά
 
Παύλος Μάραντος
marantosp@gmail.com
 
 
 
 

  

Your rating: None Average: 3 (1 vote)