Τρίτη 2 Οκτωβρίου 2018


Μια πρωτότυπη σκέψη

Την εποχή της μεγάλης αναστατώσεως και των συλλαλητηρίων για τα “Σκόπια” το 1992, αρθρογραφούσα στην “Μεσημβρινή”. Είχα προτείνει το όνομα “Βόρειος Μακεδονία”. Οι απόψεις μου παραμένουν οι ίδιες και βασίζονται, με λίγα λόγια, στην εμπειρία μου από μία περιήγηση στην Βόρειο Ήπειρο –το 1980. Είχα συγκινηθεί τότε βαθύτατα – μέχρι δακρύων από την ελληνικότητα της περιοχής και είχα δημοσιεύσει μία σειρά άρθρων στην “Καθημερινή”, όπου μεταξύ άλλων είχα γράψει ότι –έστω και υπό κομμουνιστική κατοχή- η Βόρειος ΄Ηπειρος ήταν πιο αυθεντικά ελληνική από την αρκετά νοθευμένη δική μας.
 
Είχα κατηγορηθεί –με λύσσα- από τους κομμουνιστές οι οποίοι με κατηγορούσαν ότι ανακατεύομαι σε “λεπτά θέματα” εξωτερικής πολιτικής και τους ενοχλούσα διότι προτιμούσαν τον όρο: “Νότιος Αλβανία” ενώ μουτζούρωναν το αλυσσοδεμένο άγαλμα της “Β. Ηπείρου” στην οδό Τοσίτσα. Είχαν ζητήσει –με επιστολές- από την Ελένη Βλάχου να με απολύσει. Ενώ, περιέργως, δεξιοί ζητούσαν το ίδιο πράγμα, επειδή είχα γράψει ότι τα ελληνικά σχολεία ήταν καλύτερα από τα δικά μας. “Αφού σου άρεσε τόσο γιατί δεν έμεινες;” Ήταν ένα σχόλιο που δεν περίμενα να ακούσω, την ώρα μάλιστα που αριστεροί με αποκαλούσαν φασίστα και παρενέβαιναν σε εκπομπή στον 9.84 απαιτώντας την απομάκρυνσή μου.
 
Η ονομασία “Βόρειος Ήπειρος” δεν παραπέμπει σε κατάκτηση της …Νοτίου από την Αλβανία. Αλλά σε συνένωση και ενσωμάτωση όλης της “Ηπείρου” με την μητέρα πατρίδα. Έτσι, το ίδιο, και με την “Βόρειο Μακεδονία”.
 
Το κρατίδιο αυτό δημιουργήθηκε από τον Τίτο, και ονομάστηκε έτσι, με σαφείς βλέψεις προς την επέκταση των Σλάβων προς το Αιγαίο. Αυτό συνέπιπτε απολύτως με την προδοτική στάση των κομμουνιστών που επισήμως και ομοφώνως είχαν αποφασίσει στην Ε/η ολομέλεια να απελευθερώσουν τους Σλαβομακεδόνες από την ελληνική κατοχή. Απόφαση που ουδέποτε ακύρωσαν. Εθεωρήθη –τότε- ότι δεν έπρεπε να ενοχλήσουμε τον Τίτο και γι’ αυτό δεν αντιδράσαμε. Αυτό ταιριάζει απόλυτα με την Σερβοφιλία που χρονίως μαστίζει τον λαό μας αγνοώντας ότι οι Σέρβοι αποτελούν την πιο υπαρκτή απειλή της εδαφικής μας ακεραιότητας. Τέλος πάντων έτσι βρέθηκαν οι άνθρωποι αυτοί ξεκρέμαστοι χωρίς ιθαγένεια και ταυτότητα και αναζήτησαν την κάλυψη αυτού του ελλείμματος στην φαντασίωση της Μακεδονικής καταγωγής, με ιδιαίτερη προτίμηση στον Μέγα Αλέξανδρο, έστω και αν παρουσιάστηκαν στην περιοχή χίλια συναπτά έτη αργότερα.
 
Οι σουρεαλιστικές εκδηλώσεις αυτής της μανίας, περιέργως, δεν είναι αρκετά γνωστές εδώ –αλλά πολύ γνωστές στην Βουλγαρία. Μια σύντομη αναφορά είναι ίσως χρήσιμη για να κατανοήσουμε τί είναι αυτό που θεωρούμε απειλή, κλοπή της Ιστορίας μας και παραχάραξη του ονόματος της Μακεδονίας.
 
Κατ’ ανάγκην, συνοπτικά, αυτό που λένε –και διδάσκουν- είναι ότι είναι απόγονοι των Μακεδόνων, άρα όλες οι κατακτήσεις του Μ. Αλεξάνδρου είναι δικές τους (ως Μακεδονικές). Η Κλεοπάτρα ως Πτολεμαία είχε αποστείλει στα Σκόπια εποίκους, απόγονοι των οποίων υπάρχουν και είναι περίπου ένα εκατομμύριο. Σαν να μην φτάνει αυτό ανακάλυψαν στο Πακιστάν έναν φύλαρχο τον οποίον απεκάλεσαν Βασιλέα, τον κάλεσαν στα Σκόπια και τον υπεδέχθησαν –μετά της συζύγου του- με τιμές αρχηγού κράτους, κόκκινα χαλιά, κρατικά αυτοκίνητα, αγήματα κλπ. Επί πλέον είπαν ότι το αρχιτεκτονικό στυλ μπαρόκ (της Αναγεννήσεως) είναι αντίγραφο των κτηρίων που ανέγειραν οι επίγονοι του Μ. Αλεξάνδρου- άρα δικό τους.
 
Από εκεί προέρχεται και η μεταμόρφωση των Σκοπίων σε αυτή την γύψινη Ντίσνεϋλαντ. Ακόμη πιο πέρα όλη συ σύγχρονη τεχνολογία πηγάζει από την τεχνική που ανέπτυξαν οι (σκοπιανοί) Μακεδόνες συνδυάζοντας ξύλα και σίδερο. Αποκορύφωμα αυτής της παράνοιας είναι ότι έγινε προσπάθεια επεμβάσεως στο DNA τους ώστε να μοιάζει με το Αρχαίο Μακεδονικό.
 
Κατά την δική μου, πάντοτε, εκτίμηση αυτή η λυπηρή, τραγική ακόμη, αγωνιώδης προσπάθεια αναζήτησης ταυτότητος δεν αποτελεί απειλή κατά της Ελλάδος ούτε κατά το ελάχιστον. Ακριβώς το αντίθετο. Είναι μια έκκληση συμμετοχής, ενσωματώσεως στην μεγάλη πατρίδα. Μια αίτησις υιοθεσίας. Μας χτυπάνε την πόρτα τόσα χρόνια και εμείς τους διώχνουμε με ύβρεις και καχυποψία. Εδώ μας προσφέρεται μία ολόκληρη χώρα, έτοιμη “στο πιάτο” , έτοιμη “μαγειρεμένη”, έπειτα από δεκαετίες έντονης προπαγάνδας σε όλα τα επίπεδα, χωρίς καμμία προσπάθεια ή έξοδα από μέρους μας και εμείς φοβούμαστε ότι θα μας πάρουν την Ιστορία και το όνομα! Που θα πάνε όταν τους κλωτσάμε κατ’ αυτόν τον τρόπο; Μα στην Τουρκία φυσικά. Οι εναγκαλισμοί έχουν αρχίσει…
 
Είχα προτείνει –τότε- αν θέλουν αγάλματα του Μ. Αλεξάνδρου να τους τα δώσουμε εμείς και σχολικά βιβλία με την εικόνα του έφιππου στον Βουκεφάλα στο εξώφυλλο. Όνειρο προπαγάνδας, δώρο εξ ουρανού, που θα εθαύμαζε ένας Γκαίμπελς! Αντ’ αυτού συλλαλητήρια με σύνθημα “Η Μακεδονία είναι Ελληνική!” (Και τα Σκόπια επίσης!) Τόσο δύσκολο είναι;
 
Κατάγομαι από μια χώρα, την Επτάνησο, όπου δημιουργήθηκε το πρώτο Ελληνικό Κράτος, μία γενεά πριν από την Επανάσταση του 1821. Το πρώτο Σύνταγμά μας (1803) είναι γραμμένο στα Ιταλικά και οι πατέρες του Έθνους,   ένθερμοι φιλέλληνες –και Έλληνες στην ψυχή- είχαν σημειώσει με λύπη τους την αδυναμία τους να το συντάξουν ελληνικά. Ο λαός –με πρώτους τους άρχοντες- ζητούσε ένωση με την Ελλάδα (όπως κατ’ εμέ θέλουν οι Σκοπιανοί), κάτι το οποίο παρεχωρήθη το 1864. (Υπήρχαν βέβαια και επιφυλάξεις. Ντόπιος ποιητής είχε γράψει το αμίμητο : “Pensate meglio … και μίλαγε Ευαγγέλιο!”) (Σκεφθείτε το καλύτερα!)
 
Τότε έγινε ένα μεγάλο –σχεδόν μοιραίο- λάθος : Αντί να ενωθεί η Ελλάδα με την Επτάνησο έγινε το αντίθετο. Αυτό δεν είναι παραδοξολογία. Η Ιόνιος Πολιτεία ήταν –τότε- ένα πολιτισμένο Ευρωπαϊκό κράτος από κάθε άποψη, κάτι που δεν μπορεί να πει κανείς για την υπόλοιπη Ελλάδα ακόμη σήμερα.
 
Υπήρχε βέβαια ένα πρόβλημα. (Αυτό γράφεται σε σχέση με την πιθανή ένταξη των Σκοπίων στην Ελλάδα). Το γλωσσικό. Ο λαός μιλούσε μία διάλεκτο γεμάτη ιταλικές λέξεις και “τραγουδιστή” προσωδία, αλλά η άρχουσα τάξις (αστοί και άρχοντες) με σπουδές στην Ιταλία –ή την Ευρώπη- διάβαζαν ή έγραφαν Ιταλικά. Αποτέλεσμα ήταν ότι τα δικαστήρια, και η Δημόσια Διοίκηση, να μην λειτουργούν (κατά τους Νόμους της Ελλάδος) γιατί οι Δικαστές, δικηγόροι και άλλα όργανα της διοικήσεως δεν ήξεραν ελληνικά! Τελικά, όπως γνωρίζετε, με τον εποικισμό πλήθους Πελοποννησίων και εξ ανάγκης, σήμερα τα δικαστήρια, τα σχολεία και η δημόσια διοίκηση λειτουργούν ελληνικά με μία χαριτωμένη τραγουδιστή διάλεκτο.
 
Το γλωσσικό δεν πρέπει να θεωρείται πρόβλημα για την ενσωμάτωση της ΠΓΔΜ στην Ελλάδα. Οι Γάλλοι ονομάζουν την φρουτοσαλάτα “Μακεδονία φρούτων”. Πράγματι η ελληνική Μακεδονία, με τα χρόνια, δεν είχε κανένα πρόβλημα να ενώσει και να αφομοιώσει πλήθος γλωσσικά ιδιώματα, χωρίς να χάσει τον ελληνικό της εθνικό χαρακτήρα. Βλάχοι, Σαρακατσάνοι, τουρκόφωνοι και ότι άλλο μπορεί κανείς να φαντασθεί ομογενοποιήθηκαν σε αυτό το μεγάλο “μίξερ” με κυρίαρχη την ελληνική γλώσσα. Δεν είναι περίεργο αυτό αν σκεφθεί κανείς την δύναμη αυτής της γλώσσας που σφυρηλατείται χιλιάδες χρόνια! Στην Μακεδονία –μετά την “ανταλλαγή των πληθυσμών” έγιναν αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ των νέων κατοίκων. Σλαβοφώνων εναντίον τουρκοφώνων. Όλων Ελλήνων. Η κωμωδία “Βαβυλωνία” δείχνει πεντακάθαρα την ποικιλία των γλωσσών που μιλούσαν στα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας, όπως και ο εθνικός μας Καραγκιόζης με όλους τους “τύπους” από τον “Σιόρ - Διονύσιο” μέχρι τον Μπάρμπα-Γιώργο.
 
Η ευκολία της επικοινωνίας και η τηλεόραση λειτουργούν σαν οδοστρωτήρας στρογγυλεύοντας τις διαφορές. Με τον καιρό το έντονα τοπικά ιδιώματα όπως και τα ήθη αλλοιώνονται και ακολουθούν το υπόδειγμα της “πολύ-πολιτισμικότητας”. Το “ελληνικόν” όπως και ο δυτικός τρόπος ζωής αντιμετωπίζουν κινδύνους. Το Ισλάμ, η Τουρκία, η “πολιτική ορθότης”, ο νέο-πουριτανισμός. Από άλλη πλευρά η Κίνα αλλά και τα αποστεωμένα κομμουνιστικά κατάλοιπα –πολλά θα αντιμετωπίσουμε αλλά η “Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία” δεν είναι ένα από αυτά. Αρκεί να μην την ωθήσουμε στην πρόθυμη αγκαλιά των Τούρκων…
 
[του Τηλέμαχου Μαράτου, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “ΕΣΤΙΑ” την 17.02.2018]

  

Your rating: None Average: 5 (3 votes)