Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2018


Φωτεινές εξαιρέσεις

 
Μέσα στο γενικότερο μπάχαλο που επικρατεί σε αυτόν τον ευλογημένο  τόπο, έχουμε μεγάλη ανάγκη να βρούμε κάποια στηρίγματα, κάποιες αναφορές, κάποιες εξαιρέσεις.
Μπας και πιάσουμε στεριά. Να  πατήσουμε κάπου βρε αδερφέ!
Ζούμε στο βαθύ σκοτάδι της αβελτηρίας μας και εθιστήκαμε να εισπνέουμε καθημερινά το διοξείδιο της διάχυτης διαφθοράς, που μολύνει θανάσιμα τον κοινωνικό ιστό.
Στο μεταξύ, γίναμε αιχμάλωτοι της οικονομικής κρίσης και συνηθίσαμε  να ζούμε μαστουρωμένοι με τον άκρατο λαϊκισμό και την ακατάσχετη  δημαγωγία.
 
Έγιναν και τα δύο το καθημερινό μας προσφάι.
Χωρίς ψέμματα δεν ζούμε πια. Καλομάθαμε στα εύκολα.
Και με τη θέλησή μας φθάσαμε εδώ που φθάσαμε.
Χωρίς σοβαρή αντίσταση πέσαμε στο κώμα του καναπέ, της τηλεόρασης, της νιρβάνας.
Διάβασα ότι ένας στους τρεις Έλληνες πιστεύει ότι με κάτι μας ψεκάζουν.
Πολύ πιθανό.
Στην κατοχή, όταν έγραφες ένα σύνθημα και σε βλέπανε τα πιτ μπουλ του Αδόλφου σε σκότωναν επί τόπου.
Η εθνική αντίσταση κατά των ναζιστικών ορδών ήταν καθολική και έγραψε ιστορία.
Σήμερα μας τα παίρνουν όλα και δεν κουνιέται φύλλο!
Ας εξαιρέσουμε κάτι αγανακτισμένα Σαββατοκύριακα και κάτι πορείες ΓΕΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, τιμής ένεκεν!
Όσο για το “ΠΑΜΕ”, αθλείται κάθε μέρα στο επαναστατικό γυμναστήριο για να μην χάνει τη σοσιαλιστική φόρμα του !
Ειδική έρευνα επιθυμητή και επιβεβλημένη.
 
Αναμφίβολα η ακτινογραφία της κοινωνίας μας είναι γεμάτη σκιές και ανησυχίες.
Απαιτείται άμεση χειρουργική επέμβαση υψηλού κινδύνου, μήπως και αλλάξουμε μυαλά.
Όλα αυτά μας συμβαίνουν γιατί ξεχάσαμε, πλην των άλλων, πως η αλήθεια είναι πικρή και, το κυριότερο, δεν φταίνε πάντα μόνο οι άλλοι!
Οι εξαιρέσεις, τα φωτεινά παραδείγματα, που ψάχνουμε, είναι οι φάροι που μας προειδοποιούν για να μην τσακιστούμε στα βράχια του ατομισμού.
 
Είναι οι φάροι που δεν μας αφήνουν να προσαράξουμε στις ξέρες της αδιαφορίας και του ωχαδερφισμού.
Μας δείχνουν τον δρόμο τη αλήθειας, της αξιοπρέπειας της αλληλεγγύης
Εξαιρέσεις αποτελούν οι άνθρωποι που θυσιάζονται ανιδιοτελώς για τις αρχές και  τα ιδανικά τους, προωθώντας το κοινό καλό.
Είναι οι άνθρωποι με αξιοζήλευτη αξιοπρέπεια και σπάνιο ήθος. 
Είναι το αλάτι της γης.
 
Σήμερα οι ημέρες τρίζουν πριν τις πατήσουμε και το πάτωμα γέρνει. Ο φόβος έχει φωλιάσει μέσα μας για τα καλά και η τυφλή βία αλυχτά παραδίπλα μας, μέρα νύχτα.
Δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει...
 
Πέλαγος βαθύ ο φόβος για τα χειρότερα, τσουνάμι η ανασφάλεια για το μέλλον, απειλούν να μας καταπιούν, να μας αφανίσουν.
Λες και η κοινωνία βαδίζει προς τον θάνατο με νεκροπομπούς τη φασιστική βία και την αριστερή τρομοκρατία.
Αυξάνεται ασύμμετρα το κοινωνικό μίσος και αντικαθιστά τα επιχειρήματα με τα μνήματα.
Διάβασα κάπου, “η δημοκρατία θρηνούσε υπέροχα!
Όταν το παρόν αδυνατεί να μας προσφέρει φωτεινές εξαιρέσεις, γυρνάμε στο παρελθόν.
Μετά από τυχαία περιπλάνηση στους εύφορους μπαξέδες του “ΙΝΤΕΡΝΕΤ”, συνάντησα δύο ατρόμητους δικαστικούς λειτουργούς, υψηλού ήθους και βεβαιωμένης επιστημονικής αξιοπρέπειας.
Σήμερα για να βρεις αδέκαστο δικαστή, είναι σαν να ψάχνεις να βρεις άσπρη μύγα.
 
Ο πρώτος που βρήκα και με “τρόμαξε” με το ψυχικό του σθένος και τον ηρωισμό του ήταν ο Ανδρέας Τούσης.
Ο Αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου,  Ανδρέας  Τούσης, ένα λαμπρό παράδειγμα υψηλού ήθους και επιστημονικής αξιοπρέπειας. Ήταν ο άνθρωπος, ο οποίος τον Μάρτη του 1958 διέταξε τη σύλληψή του Ναζί εγκληματία και σφαγέα των Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης, Μαξ  Mέρτεν.
 
Να θυμίσουμε, ότι το εν λόγω χιτλερικό κάθαρμα και μέλος του Ναζιστικού κόμματος, εις βάρος του οποίου εκκρεμούσε ένταλμα σύλληψης από το 1947, επιμελήθηκε της μεταφοράς 45.000 Θεσσαλονικέων Εβραίων στο Άουσβιτς, άρπαξε τις περιουσίες τους, ενώ ήταν κι ο τυμβωρύχος του εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης. Με θράσος χιλίων πιθήκων, μετά τον πόλεμο, ήρθε στη Θεσσαλονίκη για να καταθέσει ως μάρτυρας υπεράσπισης κατηγορούμενου συνεργάτη του.
Αναγνωρίστηκε από κάποιους πολίτες και καταγγέλθηκε.
 
Η εντολή του Τούση εκτελέστηκε από τον Εισαγγελέα Εφετών Θεσσαλονίκης, Ταρασουλέα. Ο Ναζί εγκληματίας συνελήφθη και μετήχθη στην Αθήνα, όπου και προφυλακίστηκε! Αμέσως αρχίζουν οι έντονες πιέσεις των Γερμανών (καθόσον ο Μέρτεν ήταν Γ. Γραμματέας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης της τότε Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας), προς τον υπόπτου κατοχικού βίου ...“Εθνάρχη” Καραμανλή, τον οποίο απειλούν με αποκαλύψεις. Ο Καραμανλής παίρνει τον Τούση στο τηλέφωνο και τον απειλεί σχεδόν βρίζοντάς τον! Ο Α. Τούσης κρατά ηρωική στάση κι αρνείται να αποφυλακίσει το χιτλερικό κάθαρμα: “Ό,τι λέει ο νόμος, κ. Πρόεδρε”... 
Την ίδια σθεναρή στάση κράτησε ο αδέκαστος δικαστικός λειτουργός και προς τον τότε υπουργό Δικαιοσύνης αλλά και πρός τη μέγαιρα βασίλισσα Φρειδερίκη!
 
Η δίκη έγινε και ο εγκληματίας καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκιση.
 Ας όψεται ο “εθνάρχης” Κ. Καραμανλής με τον εκτρωματικό νόμο που πέρασε στη Βουλή και αθώωσε τους σφαγείς μας.
Η Ελλάδα αθώωσε τους σφαγείς της”, έγραψε ο ξένος τύπος!
 Τρομάρα μας... τι τούς  θέλουμε  τους  εθνάρχες!
Η σύλληψη, η προφυλάκιση και η καταδίκη του Μέρτεν φυσικά στέρησε από τον Α. Τούση την προαγωγή του στη θέση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Η Κυβέρνηση της ΕΡΕ έβαλε στη θέση του τον Κωνσταντίνο Κόλλια, μετέπειτα πρωθυπουργό της Χούντας.

Ο Κόλλιας αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ του Α. Τούση και της άλλης λαμπρής εξαίρεσης του διαχρονικά υποτακτικού και πρόθυμου Δικαστικού Σώματος: τον Κεφαλλονίτη Εισαγγελέα Εφετών Θεσσαλονίκης, Παύλο Δελαπόρτα. Ήταν ο Εισαγγελέας στη δίκη Λαμπράκη το 1966, τον οποίον ο Κόλλιας πίεσε φορτικά για να κλείσει γρήγορα και χωρίς έρευνα την υπόθεση. Ο Δελαπόρτας, όμως, μιμούμενος τη γενναιότητα και την αξιοπρέπεια του Τούση, τόλμησε να καθίσει στο σκαμνί (εκτός από τον παρακρατικό) και τον κρατικό υπόκοσμο, όπως τον Κωνσταντίνο Μήτσου, Επιθεωρητή Βόρειας Ελλάδας, και τον Ευθύμιο Κουμουτσή, Διευθυντή της Αστυνομίας!
 
Η αγόρευση του Δελαπόρτα  έμεινε ιστορική κι αποτελεί μνημείο θάρρους κι εντιμότητας απέναντι στα κέντρα της έκνομης εξουσίας.
Είπε σε κάποιο σημείο της αγόρευσης του: “oι μηχανισμοί που δολοφόνησαν τον Λαμπράκη αποτελούνται από κατάλοιπα υποπροϊόντων του Χίτλερ, από γιγαντοκύτταρα δωσιλογικής λευχαιμίας... από κακοποιούς διαφόρων βαθμών και ειδών, από ιδεολογικούς σκηνίτες και από άλλους φτωχούς διαβόλους... Από τέτοια κοινωνικά βυθοκορήματα αναμενόταν βοήθεια και σ' αυτά θα ανατίθετο σε ώρα κρίσης, η ενίσχυση των Σωμάτων Ασφαλείας και η μεγάλη και άγια υπόθεση της υπερασπίσεως της Πατρίδος και του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού παντού, πάντοτε και δι’ όλων των μέσων, κατά τους σκοπούς της οργάνωσης του Γιοσμά που αναγράφονται πίσω από την ταυτότητα του Γκοτζαμάνη... Σήμερα, εδώ, ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δωσίλογων και κάθε είδους κακοποιών εμφανίζεται (προς εθνοκαπηλία και ανομολόγητους ιδιοτελείς σκοπούς) ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης. Τι άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς απ αυτό πλην του ότι θα εξελισσόταν σε κακοήθη νεοπλασία της κοινωνίας;”.
 
Ο Δελαπόρτας πρότεινε την καταδίκη των περισσοτέρων, αλλά η πρότασή του δεν έγινε δεκτή (!) από τους ενόρκους και το δικαστήριο.
Αν ζούσε και τον διόριζαν εισαγγελέα στη δίκη των ακραίων (Χρυσής Αυγής και συντροφίας), όταν και όποτε γίνει αυτή, θα διάβαζε την ίδια αγόρευση…
 
Πενήντα χρόνια μετά, “τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα!”
Αυτούς τους εισαγγελείς χρειάζεται σήμερα  ο τόπος για να ξεβρομίσουν τη δημόσια ζωή και τη Δικαιοσύνη από τη συσσωρευμένη κόπρο της διαφθοράς.
 
Αλήθεια, ποιος δικαστής σήμερα τολμά να πει τέτοια λόγια, έχοντας απέναντί του καθάρματα του κράτους και του παρακράτους;
Η Χούντα το 1968, μετά τον Τούση, εκδίωξε και τον Δελαπόρτα, ο οποίος συνέγραψε δύο βιβλία: «Το σημειωματάριο ενός Πιλάτου» (1978, εκδόσεις Θεμέλιο) ένα εξαιρετικό αυτοβιογραφικό πόνημα,  και «το Λιθάρι του Σισύφου» (1981, εκδόσεις Θεμέλιο).
“Γνωρίζω εξ ιδίας αντιλήψεως”, ότι ο Παύλος Δελαπόρτας ήταν ένας  απλός τίμιος  άνθρωπο που κυκλοφορούσε ανάμεσα στον κόσμο, απαρατήρητος.
Στην απλότητα και την τιμιότητα ενυπάρχει άλλωστε και από εκεί αναβλύζει το μεγαλείο της ψυχής που οδηγεί στην υπέρβαση και τον ηρωισμό.
 
Δεν θα ξεχάσω, εικοσάχρονο παιδί τότε, οικονομικός μετανάστης στην Αθήνα, τις μαύρες μέρες της χούντας, που τον έβλεπα να κουβαλά ένα ταψί με γιουβέτσι στον φούρνο της γειτονιάς!
Δικαστικοί λειτουργοί αυτού του αναστήματος, παίρνουν δικαιωματικά και επάξια μια θέση μπροστά στο Δικαστικό Μέγαρο της Τρίπολης, δίπλα στους Τερτσέτη και Πολυζωίδη, με τιμή και δόξα.
Οι σημερινοί δικαστές, προσκυνητές στο μοναστήρι της επετηρίδας, ανάβουν λαμπάδες ίσαμε το μπόι της προαγωγής τους και παίρνουν μια θέση στην ουρά για τ’ αναδρομικά!
Έκαστος εφ’ ω ετάχθη...
 
Από αποφάσεις ... Η Παναγιά κοντά σου και οι Άγιοι Απόστολοι στο προσκέφαλό σου, αν σε καθίσουν στο σκαμνί!
Μηδένα προ του τέλους της δίκης μακάριζε!
 
Υ Γ Δεν χρειάζεται να διαβάσει κανείς όλα τα άρθρα που έχει γράψει ο Εμμανουήλ Παπαδάκης στα “Νομικά –Επίλεκτα” για τις συνθήκες απονομής Δικαιοσύνης στην Ελλάδα. Ένα άρθρο και μόνο φθάνει “προς απόδειξη των αγωγικών μου ισχυρισμών”.
 
Ευπειθέστατος ο αιτών!
 
 
Φώτης Ανδρέου

 

Your rating: None Average: 4.8 (20 votes)