Δευτέρα 2 Ιουλίου 2018


Πρόεδρος συνετός ή ...γλάστρα;

Με βάση τις δημοσκοπήσεις προκύπτει πως οι πολιτικοί δεν συγκεντρώνουν την εκτίμηση της πλειοψηφίας των πολιτών.
 
Οι πολίτες δεν εμπιστεύονται τον πρωθυπουργό, δεν ελπίζουν στον αρχηγό της αντιπολίτευσης, αποστρέφονται τους αρχηγούς των άλλων κομμάτων και δηλώνουν πως δεν πιστεύουν σε σύντομη έξοδο από την κρίση όσο δεν αλλάζουν οι πολιτικοί και οι νοοτροπίες μας.
 
Ιδιαίτερα αντιπαθείς έγιναν οι επαγγελματίες συνδικαλιστές με τα προνόμιά τους, τις τυφλές κινητοποιήσεις, τους εκβιασμούς, τις απεργίες, τις καταλήψεις, τις απειλές, τις επιθέσεις και τους αδιάκοπους αποκλεισμούς των δρόμων.
 
Εξ αιτίας της έλλειψης κυβερνητικού προγράμματος διακυβέρνησης και αντιμετώπισης της κρίσιμης οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης, επιβάλλονται βάρβαροι φόροι επί δικαίων και αδίκων, επί των οικονομικά ισχυρών και κυρίως επί των πενήτων, που προξενούν αντιδράσεις αδιάκοπες και ατέρμονη κοινωνική αναταραχή.
 
Οι απεργίες διαδέχονται η μια την άλλη μαζί με τις καταλήψεις δημόσιων κτηρίων και τις διαδηλώσεις, εκ των οποίων δεν παράγεται εισόδημα αλλά, αντίθετα, προξενούνται πρόσθετες ζημιές στην οικονομία, πτωχεύοντας ακόμη περισσότερο τη χώρα και τους κατοίκους της.
 
Πολλοί σαν μόνη διέξοδο βρίσκουν την παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας, τον οποίο ορισμένοι αποκαλούν συνετό (Χαρδαβέλας) και άλλοι σαν την πιο ακριβή γλάστρα της Ευρώπης με ετήσιο μισθό, στον οποίο περιλαμβάνονται τα ποικίλα επιδόματα, 1.600.000 ευρώ.
 
Όμως, δημιουργείται το ερώτημα, αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι σε θέση, με την ιδιότητα του ανώτατου θεσμικού παράγοντα, να παρέμβη με οποιονδήποτε τρόπο και να συμβάλλει στην ειρήνευση της ταραγμένης κοινωνίας και την εξομάλυνση της εκτραχυμένης κατάστασης.
 
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει τη δύναμη και δεν θέλει να κάνει οποιαδήποτε παρέμβαση, επειδή δεν είναι προσωπικότητα κοινώς αποδεκτή, αλλά ένας μέτριος πολιτικός τον οποίο επέλεξαν οι κομματάρχες συμβιβαστικά, οι μεν επειδή προέρχεται από την κομματική τους μήτρα και οι άλλοι επειδή δεν ενοχλεί. Εφησυχάζει κουρνιασμένος μακαρίως στη θαλπωρή του προεδρικού μεγάρου.
 
Εάν στη θέση του υπέργηρου Προέδρου βρισκόταν κάποια προσωπικότητα με πυγμή και κύρος, θα ήταν δυνατή προεδρική λυτρωτική παρέμβαση, με προτάσεις, απόψεις, υποδείξεις και θετικές ενέργειες, που θα τάραζαν το κιτρινισμένο πολιτικό έλος. Θα ανανέωναν τα ρυπαρά νερά του τέλματος της ασυναρτησίας, με το γάργαρο νερό της αισιοδοξίας, των προγραμμάτων και των πράξεων. Με την έμπνευση του προικισμένου και σοφού ηγέτη που χρειάζεται κάθε χώρα κυρίως σε περιόδους κρίσης και ανάγκης.
 
Ο σημερινός πρόεδρος, αποτελεί επιλογή αναγκαστικού συμβιβασμού, χωρίς κύρος, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, με ασήμαντη έως μηδενική κοινωνική προσφορά. Τον βαρύνει το όνειδος του συνεργού στην εξαπάτηση της εφορίας για τη δικαιολόγηση της απόκτησης της βίλλας της Εκάλης, με την ιδιότητα του εικονικού δανειστή του Ανδρέα Παπανδρέου. Συνεπώς, δεν διαθέτει τα προσόντα που θα ήταν δυνατό να νουθετήσουν, να εμπνεύσουν, να υποδείξουν και να επιβάλλουν λύσεις και τρόπους λύτρωσης της χώρας μας από το χάος.
 
Δεν αρκεί η αδράνεια και η απραξία, ο συμβιβασμός και η συμπόρευση, για να προσδώσουν στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας το κύρος που δεν διαθέτει.
 
Ούτε δικαιολογείται ο ξεκρέμαστος χαρακτηρισμός τούτου σαν συνετού, εκτός κι αν η σύνεση στη σύγχρονη γλώσσα ταυτίζεται με την απραγία και την αδράνεια.
 
Συνεπώς, δεν πρέπει να εναποτίθενται οι ελπίδες στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που στελεχώνει ένα θεσμό άχρηστο που δεν χρησιμεύει πια ούτε σαν σύμβολο ενότητας.
 
Οι ελπίδες πρέπει να στραφούν προς τους ίδιους τους εαυτούς μας και κάθε πολίτης να ενδιαφερθεί για τα κοινά αρχίζοντας από τη βελτίωση του εαυτού του.
 
Ε. Παπαδάκης
 
 
Your rating: None Average: 4.2 (21 votes)