Παρασκευή 1 Δεκεμβρίου 2017


Δεν γιορτάζω! Χρόνια μου πολλά!

 
Τα τελευταία χρόνια στις 14 του Φλεβάρη ΔΕΝ ΓΙΟΡΤΑΖΩ… Απλά, ίσως λίγο πιο φορτισμένη συναισθηματικά, αναπολώ με γλυκόπικρη νοσταλγία εκείνο το πρώτο ερωτικό σκίρτημα, το πρώτο παθιασμένο εφηβικό φιλί…
 
Ήμουν γύρω στα 15, όσο είναι ο γιος μου σήμερα, είχα κάνει κοπάνα (ποιός; Εγώ! Η “καλή” και  ντροπαλή μαθήτρια!) την τελευταία ώρα από το σχολείο… Το προηγούμενο διάλειμμα μια συμμαθήτρια μου είχε δώσει  κρυφά ένα σκισμένο χαρτί από τετράδιο… Λίγες αράδες από τον αδερφό της… “κορίτσι μου  γλυκό… θα  μου δώσεις μεγάλη χαρά αν έρθεις στο γνωστό μας παγκάκι στις 1μμ… ανυπομονώ να σ’ αγκαλιάσω… ο  Γ. σου”…
 
Είχαν περάσει λιγότερο από δύο μήνες από μια σχολική χοροεσπερίδα (συνηθιζόταν πολύ εκείνες τις εποχές) όπου γνωρίστηκα με τον Γ. Η αλληλοσυμπάθειά μας εξελίχτηκε σε φλερτ και η χημεία μας έδεσε αμέσως… Σ’ αυτή την ηλικία τα πάντα μεγεθύνονταν, έπαιρναν τεράστιες, μελοδραματικές διαστάσεις…
 
Με θυμάμαι μέσα στην τάξη να χαμογελώ σαν ονειροπαρμένη ως τ’ αυτιά κι ότι ένοιωθα τόσο ερωτευμένη που δεν μπορούσα να πάρω ανάσα… Ώσπου έφτασα να ζητήσω άδεια να βγω από την αίθουσα… Το χτυποκάρδι τρελό, το μυαλό θολωμένο, η  ψυχή στα σύννεφα…
 
Τι κι αν δεν κράτησε πολύ; Αυτό το συναίσθημα, αυτός ο πρώτος εφηβικός, πλατωνικός έρωτας, αυτό το πρώτο φιλί που μου ’κοψε την ανάσα με σημάδεψαν για πάντα… Έγιναν μέτρο σύγκρισης… Πάντα αναζητούσα κάτι ανάλογο… Δόξα τω θεώ έζησα πολλά, αγάπησα και αγαπήθηκα στη ζωή μου, έκανα οικογένεια, παιδιά, ένα φυσιολογικό κύκλο ζωής… Κι όταν η αγάπη εξατμίστηκε, αποφάσισα να συνεχίσω μόνη την μεγάλη περιπέτειά της…
 
Έλα που η ζωή δεν τηρεί κανένα συμβόλαιο… Δεν δίνει και δεν κρατά υποσχέσεις… Σε πετά στη θάλασσα και σου λέει “κολύμπα!”…
 
Δεν υπάρχουν εχέγγυα, πόσο θα  κρατήσει μια ερωτική σχέση, πόσο δυνατή ή τρωτή  θα φανεί στον πανδαμάτορα χρόνο… Πόσο θα αντέξει στη ρουτίνα, στα καθημερινά προβλήματα,  στις δυσκολίες, στην  συνήθεια και την ανία…
 
Τώρα πια το πιστεύω ακράδαντα… Ο έρωτας είναι λαχείο… Κάποιοι δεν το κερδίζουν ποτέ… Κάποιοι το κερδίζουν , αλλά στη συνέχεια το διαχειρίζονται λανθασμένα, ελλειμματικά και έρχεται η στιγμή που πετά μακριά από τα χέρια τους… Και κάποιοι λίγοι τυχεροί καταφέρνουν να το χειριστούν συνετά, με αμοιβαία εμπιστοσύνη, καλή προαίρεση,  βαθιά εκτίμηση και αναγνώριση  προς το ταίρι τους και να το έχουν πολύτιμο άυλο θησαυρό πάντα μέσα τους ως τα βαθιά γεράματά τους…
 
Πέρασαν πάρα πολλά χρόνια από εκείνο το πρώτο φιλί…. Ούτε κι εγώ η ίδια δεν μπορώ να πιστέψω πώς περνάνε έτσι αμείλικτες οι δεκαετίες… Έχω πολλά να ευχαριστώ όποιον υπάρχει εκεί πάνω… Έζησα και  ζω  έντονα, έχω πολλούς φίλους, αγαπημένα πρόσωπα, δυο καλά παιδάκια, την καλή υγεία των δικών μου προσώπων…
 
Χαίρομαι αφάνταστα τις ομορφιές της ζωής…. Λατρεύω τον ελλαδίτικο ήλιο, το απέραντο γαλάζιο του αττικού ουρανού, τη θάλασσα, τις Κυριακάτικες χαλαρές βόλτες στην πόλη μου, το να μοιραστώ έναν καφέ και τα νέα μου με φιλικά πρόσωπα, να τρέξω στο σινεμά να δω μια καινούργια ενδιαφέρουσα ταινία, να μη χάσω κάποια συναυλία αγαπημένου μου καλλιτέχνη… Να σηκωθώ και να χορέψω μόνη μου με τις πιζάμες μέσα στο σαλόνι μου μόλις ακούσω ένα αγαπημένο μου  τραγούδι, να κλάψω ή να γελάσω σε κάποιο άλλο που μου θυμίζει κομμάτια της ζωής μου… Να ρίξω και μια ζεμπεκιά στην ταβέρνα μαζί με φίλους… Σε όλα μέσα… Νοιώθω γεμάτη από εμπειρίες και χαρές…
 
Κι όμως ο έρωτας έχει να φανεί καιρό… Και τίποτα δεν εγγυάται ότι θα επισκεφτεί τα μέρη μου… “Ποτέ μη λες ποτέ” βέβαια για τίποτα και για κανέναν…
 
Εδώ και κάμποσα χρόνια λοιπόν νοιώθω  ένα αίσθημα κενού και μοναξιάς στις 14 Φλεβάρη… Ξενόφερτη γιορτή, άκρως εμπορευματοποιημένη… Όποιος είναι ερωτευμένος γιορτάζει κάθε μέρα, κάθε λεπτό… Δεν χρειάζεται τεράστιους αρκούδους, σοκολατάκια και λουλούδια… Είναι ανθισμένος και γλυκαμένος βαθιά μέσα στην ψυχή του… Βέβαια δεν το βρίσκω κακό κάποιος να υπενθυμίζει και να εκφράζει τον έρωτά του ΚΑΙ αυτή την ημέρα… Αρκεί να το κάνει και όλο τον υπόλοιπο χρόνο…
 
Βλέπω  με τρυφερότητα τα νεαρά ζευγαράκια και τα χαίρομαι… Και πιο πολύ χαίρομαι και αγαλλιάζω στη θέα κάποιων ηλικιωμένων ζευγαριών, που περπατούν χέρι με χέρι και μιλάνε, κοιτάζονται τρυφερά  και ξέρεις ότι νοιάζονται βαθιά ο ένας για τον άλλο… Και παρ’ όλα αυτά, ΔΕΝ νοιώθω ότι μου λείπει ο έρωτας… Έμαθα ενστικτωδώς να γιορτάζω τις ομορφιές της ζωής σε κάθε μικρή ή μεγάλη έκφανση τους στην καθημερινότητά μου… Να εκτιμώ ό,τι έχω και ό,τι μου χαρίζεται… Να μην θεωρώ τίποτα δεδομένο… Να λέω “συγγνώμη” και “ευχαριστώ” αβίαστα… Και να το εννοώ…
 
Γι αυτό σας λέω…. ΔΕΝ ΓΙΟΡΤΑΖΩ ΣΗΜΕΡΑ… ΓΙΟΡΤΑΖΩ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ! ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΠΟΛΛΑ!
 
Υγ. Χρόνια πολλά σε όλους όσους νοιώθουν  σαν κι εμένα!     
 
     
  
Sissy Lou Reed A 
Your rating: None Average: 4.9 (27 votes)