Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2019


Φιλότιμο υπάρχει;

Σε εκδοτικό σημείωμα του περιοδικού “realfood” (Ιούλιος – Αύγουστος 2011) ρωτάει μεταξύ άλλων ο αγανακτισμένος σχολιαστής τους υπεύθυνους: Γιατί δεν πήγε κανείς φυλακή και δεν τιμωρήθηκαν οι καταχραστές του δημοσίου χρήματος, γιατί βλέπουμε συνέχεια τους ίδιους και τους ίδιους ανθρώπους, συγγενείς, παρατρεχάμενους, γκόμενους και γκόμενες που έχουν κατακλύσει υψηλά αξιώματα με μόνο προσόν την κομματική ταυτότητα; Που είναι η δικαιοσύνη; Προηγείται ιστορική αναδρομή στους Βυζαντινούς που τύφλωσαν τον αυτοκράτορα Ρωμανό τον Διογένη προς χαρά των Οθωμανών – Σελτζούκων, στον Βενιζέλο που χαρακτηρίστηκε ως προδότης με συνέπεια την καταστροφή στη Μικρά Ασία, στις ταραχές της δεκαετίας του 60 και στην απώλεια της μισής Κύπρου.
 
Δίνοντας αισιόδοξη απάντηση με αναφορά “στο ανίκητο dna του Έλληνα, που έχει ιστορία χιλιάδων ετών και πότισε κάθε σπιθαμή με αίμα ηρώων που δεν περίμεναν ανταλλάγματα για τις θυσίες τους”, το σημείωμα καταλήγει με προτροπή να δοθεί στα παιδιά η ελπίδα μιας καλύτερης μέρας και με τη δήλωση πως “εμείς πρέπει να μείνουμε και να πολεμήσουμε όπως οι γονείς μας και οι γονείς των γονιών μας”.
 
Η αισιοδοξία είναι απαραίτητη ιδιαίτερα μέσα στη λεγόμενη κρίση και στη διαδιδόμενη απαισιοδοξία που καταλήγει στη γενική κατάθλιψη. Χρήσιμες είναι και οι ιστορικές αναδρομές με αναφορά στα λάθη του παρελθόντος καθώς και οι προτροπές για ελπιδοφόρες διεξόδους.
 
Για τον λόγο αυτό, το παραπάνω σημείωμα πρέπει να επαινεθεί όπως και άλλα παρόμοια που αποτελούν την εξαίρεση στον κανόνα της απαισιοδοξίας και της καταστροφολογίας που συντηρεί την απογοήτευση του συνόλου της κοινωνίας.
 
Δεν θα ήταν όμως χωρίς σημασία μερικές χρήσιμες επισημάνσεις με αφορμή όσα έγραψε ο σχολιαστής του περιοδικού.
 
Εκτός από όσα αναφέρει το σημείωμα του περιοδικού, πολλά λάθη χάραξαν τα περιορισμένα όρια του νεοελληνικού κρατιδίου και καθόρισαν την κακή τύχη και τις περιπέτειες του λαού που αποδεκατίστηκε και έγινε ασήμαντος με τις γνωστές γενοκτονίες, τις ομαδικές μεταναστεύσεις και την υπογενητικότητα.
 
Ήταν μεγάλο λάθος η εμφύλια σύγκρουση των δεκαετιών του 40 και του 50, που στέρησαν τη νέα Ελλάδα από τα μεγάλα οφέλη της νίκης κατά των ναζιστών και φασιστών, που αποκόμισαν άλλα έθνη, όπως οι Γάλλοι, οι Νορβηγοί, οι Ολλανδοί, οι Ρώσοι ακόμη και οι καιροσκόποι Τούρκοι. Οι συνέπεις αυτού του λάθους μας ακολούθησαν μέχρι τώρα, επειδή στην εμφύλια διένεξη στηρίχθηκαν και αναδείχτηκαν οι πολιτικοί και διαμόρφωσαν την πορεία τους, κυρίως την επαγγελματική. Στον ίδιο αδελφοκτόνο πόλεμο οφείλουν τη διαμόρφωσή τους τα πολιτικά κόμματα και οι παρατάξεις που κατάφεραν να κυβερνήσουν υπερχρεώνοντας τη χώρα για να μπορούν κάποιοι ξένοι, με τα έντυπά τους, να τονίζουν συνεχώς πως για την Ελλάδα δεν υπάρχει σωτήρια έξοδος από την οικονομική κρίση, εξ αιτίας της τερατώδους χρέωσης του κράτους που δεν αναστρέφεται αλλά χειροτερεύει (για παράδειγμα, στο μείον 152 της Ελλάδας αντιστοιχεί το συν 157 της Νορβηγίας, που αποδίδεται στον παραγόμενο πλούτο από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο).
 
Η σημερινή Ελλάδα χαρακτηρίζεται από Έλληνες και ξένους σαν χρεοκοπημένη και διεφθαρμένη χώρα, με οικονομία που έχει μέλλον θολό και μαύρο, με παρατηρούμενη μείωση των αποταμιεύσεων, μείωση της κερδοφορίας, πτώση των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, με ιλιγγιώδες δημόσιο χρέος, με τοκοχρεολύσια μεγαλύτερα των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού. Και αυτά οφείλονται στις μίζες και στις υπερβάσεις των κρατικών δαπανών των τελευταίων δεκαετιών (όπως επισημαίνει ο καθηγητής Γ. Βάμβουκας μεταξύ άλλων πολλών).
 
Για να επιχειρηθεί έξοδος από την κρίση πρέπει να ανασχεδιαστεί η εισοδηματική πολιτική από πολιτικούς με εμπνεύσεις και ικανότητες.
 
Όμως, εκτός από αυτό χρειάζεται και ένα στοιχείο που λείπει εντελώς από τους σύγχρονους οι οποίοι κυβερνούν ή φιλοδοξούν να κυβερνήσουν με υποσχέσεις και δηλώσεις κοινότυπες, χωρίς απόδειξη των ικανοτήτων και της αξίας τους. Χρειάζεται πάνω απ’ όλα Φιλότιμο. Υπάρχει, όμως, Φιλότιμο;
 
Ας δούμε μερικά παραδείγματα. Κάποιος από τους ιδιαίτερα προβεβλημένους της αξιωματικής αντιπολίτευσης (Κ. Μαρκόπουλος) δήλωσε, μεταξύ άλλων σε μια από τις πολλές τηλεοπτικές εμφανίσεις (την 20.08.2011), ότι “πρέπει να γίνει πιο ευέλικτο το τραπεζικό σύστημα, να μειωθούν οι φόροι και να προωθηθεί η ανάπτυξη” και διακήρυξε: “Είμαστε έτοιμοι να κυβερνήσουμε”. Άλλος από τους επιφανείς αντιπολιτευόμενους (Μιταράκης) επισήμανε (στη ΝΕΤ 12.08.2011) πως “δεν παραχωρείς δημόσια δικαιώματα για ένα κομμάτι ψωμί”. Κάποιος άλλος (Γ. Κασαπίδης), μάλλον κυβερνητικός βουλευτής, τόνισε πως “πρέπει να είμαστε ειλικρινείς κάποτε” (12.08.2011, στην ΕΤ3).
 
Μπροστά σε αυτές τις δηλώσεις που επαναλαμβάνονται από τα ΜΜΕ πάντα από τους ίδιους που ανακυκλώνονται, αναρωτιέται ο πολίτης: Αυτοί όλοι οι κατά δήλωση και επάγγελμα πολιτικοί παράγοντες και κομματικοί εκπρόσωποι δεν έχουν άραγε στοιχειώδες φιλότιμο; Δεν ντρέπονται να δηλώνουν τα όσα δηλώνουν σα να μην κυβέρνησαν ή σα να μην κυβερνούν; Τώρα ανακάλυψαν οι Μαρκόπουλοι και οι Μιταράκιδες τις συνταγές της οικονομικής επιτυχίας, που δεν εφάρμοζαν όσα χρόνια (και δεν είναι λίγα) κυβέρνησαν με απόλυτες πλειονοψηφίες, πανίσχυροι και αλαζόνες, χωρίς να λογαριάζουν τίποτα, αυξάνοντας το δημόσιο χρέος και μοιράζοντας τα ιλιγγιώδη ποσά των δανείων στα δικά τους παιδιά και στους οπαδούς τους; Τώρα κατάλαβε ο κάθε κυβερνητικός Κασαπίδης πως πρέπει να είναι όλοι ειλικρινείς; Και τι κάνουν τόσα χρόνια; Κοροϊδεύουν και παραδέχονται πως κοροϊδεύουν. Θέλουν όμως και οι μεν και οι δε να κυβερνούν και ν’ αποφασίζουν για τη ζωή και την τύχη εκατομμυρίων καθώς και για την πορεία της εθνικής οικονομίας όπως αποφάσιζαν τις τελευταίες δεκαετίες χωρίς να ελέγχονται και χωρίς να τιμωρούνται για τις κακουργίες τους εναντίον της χώρας και των πολιτών.
 
Αυτές οι συμπεριφορές δείχνουν έλλειψη φιλότιμου. Δείχνουν περιφρόνηση των πολιτών και αναίδεια.
 
Χωρίς φιλότιμο δεν μπορούν να ελπίζουν τα παιδιά σε καλύτερες μέρες και όσοι μείνουν να πολεμήσουν πρέπει να πολεμήσουν τους αφιλότιμους (δηλαδή όλους εκείνους που εμφανίζονται και δηλώνουν με υποσχέσεις πως θα διορθώσουν όσα οι ίδιοι κατέστρεψαν) με την ελπίδα πως θα βρεθούν άνθρωποι με φιλότιμο ν’ αγωνιστούν για την διόρθωση των σφαλμάτων και τη μη επανάληψή τους.
 
Αν οι πολιτικοί και οι κατέχοντες τις εξουσίες της χώρας, νομοθετική, διοικητική και δικαστική, είχαν στην πλειονότητά τους φιλότιμο, διαφορετική θα ήταν η οικονομική και κοινωνική κατάσταση και η κρίση θα ήταν αντιμετωπίσιμη, ήπια και παροδική. Η μονιμότητα της κρίσης, η έλλειψη ελπίδας και η γενική απογοήτευση οφείλονται στην αφιλοτιμία και την αναίδεια όλων εκείνων των επί δεκαετίες ανακυκλούμενων και των συγγενών και διαδόχων τους, που δεν εννοούν να πάνε στα σπίτια τους και ν’ αφήσουν τον λαό να γίνει πραγματικά κυρίαρχος αναδεικνύοντας αληθινούς εκπροσώπους και ηγέτες. Κύριο αίτημα των πολιτών πρέπει να είναι η απόσυρση των αποτυχημένων που κατέχουν ή διεκδικούν ξανά την άσκηση της κρατικής εξουσίας, εξ αιτίας της έλλειψης φιλότιμου που τους κάνει αδίσταχτους, αναιδείς και προκλητικούς.
 
Αλέξανδρος Μανουηλίδης

 

Your rating: None Average: 4.7 (11 votes)