Η αριστερά μάχεται

για αγράμματους στα πανεπιστήμια

Η αριστερά διαχρονικά μάχεται με πολλούς τρόπους για την υποβάθμιση των πανεπιστημίων. Ίσως, ο πιο χαρακτηριστικός τρόπος είναι οι καταλήψεις και η παρακώλυση μαθημάτων και εργαστηρίων. Αλλά, υπάρχουν και άλλοι τρόποι. Αρκούν δύο παραδείγματα:

Πρώτον, η αριστερά μάχεται για να εισάγονται αγράμματοι στα πανεπιστήμια. Μέχρι φέτος εισάγονταν στα πανεπιστήμια μαθητές που έγραφαν στις πανελλήνιες εξετάσεις ακόμη και βαθμούς: 1,2,3,4. Και αυτοί ήταν πολλοί. Εισάγονταν χιλιάδες αγράμματοι, με αποτέλεσμα να χαμηλώνει το επίπεδο σπουδών, αλλά και πολλοί να μην μπορούν να αποφοιτήσουν.

Αυτό το αίσχος διορθώνεται με τον νόμο που ψηφίστηκε. Σύμφωνα με τον νόμο οι Σχολές/Τμήματα των πανεπιστημίων ορίζουν την «Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής». Όμως, αυτό δεν αρέσει στον Σύριζα, γιατί θέλει να εισάγονται αγράμματοι στα πανεπιστήμια.

Γι’ αυτό, ο κ. Τσίπρας έκανε επίκαιρη ερώτηση στον πρωθυπουργό με θέμα: «Επιτακτική η ανάγκη να μην εφαρμοστούν οι αλλαγές στο σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια». Αναπτύσσοντας την ερώτηση, μεταξύ άλλων, αναφέρει:

«Η κυβερνητική πολιτική για τον περιορισμό του αριθμού των εισακτέων στα δημόσια πανεπιστήμια αναμφίβολα θα επιφέρει σημαντική αύξηση της πελατείας των ιδιωτικών Κολλεγίων, για όσους μπορούν να ανταποκριθούν στα δίδακτρα, αλλά ταυτόχρονα και ραγδαία αύξηση των μορφωτικών ανισοτήτων.

Με τη θεσμοθέτηση της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής, αναμένεται ότι φέτος θα μείνουν εκτός Α.Ε.Ι. 20.000 έως 30.000 υποψήφιοι σε σχέση με τη περσινή χρονιά, καθώς και ότι θα δημιουργηθούν χιλιάδες κενές θέσεις σε περιφερειακά Α.Ε.Ι. τα οποία αναμένεται να βρεθούν σε διοικητικό και οικονομικό αδιέξοδο».

Βέβαια, η κυβέρνηση δεν περιορίζει τον αριθμό των εισακτέων στα πανεπιστήμια. Αν δρούσε ορθολογικά, ασφαλώς θα έπρεπε να περιορίσει τον αριθμό εισακτέων, αφού όλοι σχεδόν οι απόφοιτοι Λυκείου εισάγονται στα πανεπιστήμια. Μήπως η Ελλάδα δεν έχει γεμίσει πτυχιούχους όλων των ειδικοτήτων που κάνουν τους ντελιβεράδες;

Όσον αφορά την «Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής» στα πανεπιστήμια, θα έπρεπε να έχει καθιερωθεί εδώ και πολλά χρόνια, γιατί εισάγονται στα πανεπιστήμια αγράμματοι, οι οποίοι δεν μπορούν να αποφοιτήσουν.

Δεύτερον, η αριστερά μάχεται τη διασύνδεση επιχειρηματικής έρευνας και πανεπιστημίων. Εδώ και πενήντα χρόνια, από τα χρόνια της μεταπολίτευσης, η αριστερά πολεμάει τη διασύνδεση των πανεπιστημίων με την αγορά εργασίας.

Η αριστερά σκιάζεται τα σκιάχτρα. Παρενθετικά: Σκιάχτρο είναι ένα ομοίωμα, ένα είδωλο που βάζουν οι αγρότες για να προστατέψουν τις καλλιέργειές τους από πουλιά και ζώα. Επιπλέον, φύλακας της κομμουνιστικής-κρατικιστικής ιδεολογίας, δεν επιτρέπει στα δημόσια πανεπιστήμια να συνεργαστούν με τις ιδιωτικές-καπιταλιστικές επιχειρήσεις, γιατί πίνουν το αίμα του λαού κτλ. κτλ.

Δεν την νοιάζει, αν το κράτος δεν έχει λεφτά για έρευνα. Τη νοιάζει να μην δίνουν λεφτά οι ιδιωτικές επιχειρήσεις στα πανεπιστήμια για έρευνα, γιατί έτσι κερδίζουν οι επιχειρήσεις. Ναι, κερδίζουν οι επιχειρήσεις, αλλά κερδίζουν και τα πανεπιστήμια. Κερδίζει και η κοινωνία από την έρευνα. Κερδίζουν όλοι. Αυτό το απλό αδυνατεί να το καταλάβει η αριστερά, γι’ αυτό πολεμάει την διασύνδεση των επιχειρήσεων με τα πανεπιστήμια.

Σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο υπάρχει διασύνδεση της γνώσης και της έρευνας με τις επιχειρήσεις. Σε όλο τον κόσμο, πλην Ελλάδας, γιατί έτσι προστάζει αριστερά.

Το ωραίο είναι πως η αριστερά ζητάει και τα ρέστα, γιατί δεν υπάρχει ανάπτυξη. Μάλιστα, μετά από κάποια χρόνια, όταν ξεπερνάει τις αγκυλώσεις της, πάλι ζητάει τα ρέστα, λέγοντας το αμίμητο: «Εμείς τα λέγαμε»!!!

Γενικά, η αριστερά «μάχεται». Εν προκειμένω, μάχεται για να εισάγονται αγράμματοι στα πανεπιστήμια. Έχει στο DNA της την σύγκρουση. Δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς σύγκρουση. Και επειδή η ζωή χρειάζεται περισσότερο τη συναίνεση από τη σύγκρουση, γι’ αυτό νομοτελειακά η αριστερά θα εξαφανιστεί.

Η αριστερά αποδεικνύεται οπισθοδρομική-αναχρονιστική. Αδυνατεί να προσαρμοστεί στις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις. Κρατάει δέσμια την κοινωνία σε πολλούς τομείς, και στην παιδεία. Αντί να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα, προσπαθεί να προσαρμόσει την πραγματικότητα στην σκουριασμένη ιδεολογία της. Και αυτό είναι το δράμα της, αφού η πραγματικότητα όχι μόνο δεν χωράει αλλά και ξεπερνάει τις ιδεολογίες.

Παύλος Μάραντος

marantosp@gmail.com