και της ευκολίας

Ξεκίνησαν ξυπόλητοι από το χωριό και πήγαν στην Αθήνα ή σε κάποιο άλλο αστικό κέντρο. Εντάχθηκαν σε ένα κόμμα, έγιναν αφισοκολλητές και αναρριχήθηκαν είτε στην κομματική/ πολιτική/ συνδικαλιστική τάξη είτε στον δημόσιο τομέα, σε ανώτερες θέσεις, που προορίζονται για την κομματική νομενκλατούρα. Με την κομματική ταυτότητα και την θητεία του αφισοκολλητή όλα ήταν εύκολα.

Όμως, η αναρρίχηση αυτή, θα έπρεπε να φαίνεται, να αποδεικνύεται στους άλλους, κυρίως στους γνωστούς. Ένας από τους αδιάψευστους τρόπους απόδειξης ήταν -και είναι- η επιδεικτική σπατάλη. Έτσι λοιπόν οι ξυπόλητοι από το χωριό ή την πόλη ήθελαν και απόκτησαν κοστούμια Armani, παπούτσια Tod’s, υποκάμισα Gucci, ρολόγια Rolex κτλ. Και βέβαια, κάποιοι, μη πληρώνοντας εισιτήριο στην πάλαι ποτέ κραταιά Ολυμπιακή, πήγαιναν το πρωΐ στο Λονδίνο για ψώνια ή για καφέ και επέστρεφαν το απόγευμα στην Αθήνα.

Όλοι αυτοί ξεκίνησαν άγνωστοι και ασήμαντοι. Υπηρετώντας το κόμμα έγιναν επαγγελματίες απεργειών, πορειών και καταλήψεων. Έτσι, βγήκαν από την αφάνεια. Έγιναν αναγνωρίσιμοι. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς, αν δεν το έχει ζήσει, πως νοιώθει κάποιος που ξεκίνησε από το πουθενά και κολλώντας αφίσες, έγινε «νοματαίος». Πολλοί από δαύτους νόμισαν ότι έγιναν «Πάπες». Άλλωστε, αυτό αποδεικνυόταν από την επιδεικτική σπατάλη και τον τρόπο ζωής τους.

Η γενιά της σπατάλης ήταν/είναι συγχρόνως και γενιά της ευκολίας. Διεκδικούσε να εργάζεται λίγο και να αμείβεται πλουσιοπάροχα. Επεδίωκε να προσφέρει ελάχιστα και να απολαμβάνει τα μέγιστα. Επιθυμούσε να πάρει σύνταξη- και μάλιστα παχυλή- χωρίς να εργαστεί ή να εργαστεί όσο το δυνατόν λιγότερα χρόνια. Δηλαδή, σύνταξη από την ηλικία των σαράντα ή πενήντα χρόνων.

Αναρωτιέται κανείς, γιατί όλες τις επιθυμίες αυτής της γενιάς τις ικανοποιούσε η εκάστοτε κυβέρνηση. Ίσως, γιατί πρόκειται για την περιβόητη γενιά του Πολυτεχνείου, που είχε ως σύμμαχο- διάβαζε αβανταδόρους- σύμπασα την κομματική/ πολιτική/ συνδικαλιστική τάξη. Άλλωστε, όλοι τους ήταν μέλη αυτής της τάξης.

Η γενιά της σπατάλης και της ευκολίας δεν είχε ηθικό έρμα. Ξετσίπωτα δανειζόταν δισεκατομμύρια για να περνάει καλά, αδιαφορώντας για το ασήκωτο βάρος που άφηνε στις επόμενες γενιές. Ξεδιάντροπα κατηγορούσε το επιχειρείν και τους επιχειρηματίες, αφού ήταν βολεμένη στο δημόσιο ή στον δήμο. Έτσι, ξετσίπωτα και ξεδιάντροπα κατέστρεψε την παραγωγική βάση της οικονομίας και χρεωκόπησε την Χώρα.

Κάποιοι από τη γενιά αυτή κατάλαβαν τα σφάλματά τους και σιώπησαν, κάποιοι αποσύρθηκαν, κάποιοι ζήτησαν συγνώμη. Όμως, έμειναν αρκετά απομεινάρια που έχουν πάθει μαλάκυνση εγκεφάλου. Συνήθως, αυτοχαρακτηρίζονται προοδευτικοί, όχι γιατί είναι πραγματικά, αλλά γιατί κάποτε το «προοδευτικός» σήμαινε κάτι. Λέμε κάποτε, γιατί μετά το 1989 οι αυτοχαρακτηριζόμενοι προοδευτικοί, αποδείχτηκαν συντηρητικοί και οπισθοδρομικοί.

Τα απομεινάρια συνεχίζουν το ίδιο βιολί σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Αν το κόμμα τους βρίσκεται στην κυβέρνηση διορίζουν, κι’ αν είναι στην αντιπολίτευση ζητούν διορισμούς, στο χρεοκοπημένο δημόσιο. Ζουν στον δικό τους κόσμο, ανίκανοι να προσαρμοστούν στην μεταβαλλόμενη πραγματικότητα. Ίσως, αυτό να είναι και η τιμωρία τους. Δηλαδή, θα εγκαταλείψουν τούτο τον μάταιο κόσμο γεμάτοι μίσος για την κοινωνία και ένα διαρκές ψευτο- επαναστατικό ανικανοποίητο. Και, επιπλέον, με την ύβρη και το ανάθεμα της επόμενης γενιάς.

Επισημαίνεται πως στη γενιά της σπατάλης και της ευκολίας δεν συμπεριλαμβάνεται σχεδόν το σύνολο του ιδιωτικού τομέα. Εννοείται πως συμπεριλαμβάνονται οι κλέφτες και οι απατεώνες του ιδιωτικού τομέα. Είναι γνωστό ότι το κομματικό κράτος έφτιαξε πλούσιους επιχειρηματίες και χρεοκοπημένες επιχειρήσεις.

Και βέβαια στη γενιά της σπατάλης και της ευκολίας δεν συμπεριλαμβάνεται ο ξυπόλητος από το χωριό, που με την εργασία του, τις σπουδές του, τις ικανότητές του κατόρθωσε να ανέβει σε ανώτατες θέσεις του δημοσίου τομέα ή να διαπρέψει στον ιδιωτικό τομέα, είτε σαν ελεύθερος επαγγελματίας είτε σαν επιχειρηματίας. Και, ευτυχώς για την χώρα, τέτοιοι είναι πολλοί. Αυτοί είναι άξιοι πολλών επαίνων και πρέπει να αποτελούν παράδειγμα μίμησης για όλους.

Αντίθετα, η γενιά της σπατάλης και της ευκολίας αξίζει την κατηγορία και πρέπει να αποτελεί παράδειγμα αποφυγής για όλους.

Παύλος Μάραντος

marantosp@gmail.com