Ο Σύριζα διαστρέφει την πραγματικότητα. Αυτό το κάνει, κυρίως, με δύο τρόπους: α) Με τη γλώσσα και β) Με τον νόμο. Ειδικότερα:

Α) Στη γλώσσα, διαστρέφει το νόημα των λέξεων. Όταν γίνεται λόγος για «το νόημα των λέξεων», εννοείται ότι με τις ίδιες λέξεις πρέπει να καταλαβαίνουμε τα ίδια, ή περίπου τα ίδια, πράγματα. Διαφορετικά, δεν είναι δυνατόν να συνεννοηθούμε.

Η γλώσσα είναι το σπουδαιότερο όργανο επικοινωνίας. Κάθε λέξη έχει κάποιο νόημα. Και δόξα τω Θεώ η Ελληνική γλώσσα είναι τόσα πλούσια, που κάθε λέξη - κάθε περιεχόμενο της λέξης- προσδιορίζει με ακρίβεια αυτό που ορίζει.

Όμως, ο Σύριζα χρησιμοποιεί τη γλώσσα, τις λέξεις, για ιδεολογικούς λόγους. Οργανωμένα και συνειδητά αλλάζει το νόημα των λέξεων για να επιτύχει ιδεολογικούς στόχους. Έτσι, όμως, δυσκολεύεται η επικοινωνία των ανθρώπων. Αρκετοί μπερδεύονται, αφού δεν γνωρίζουν ή αμφιβάλλουν για το πραγματικό νόημα των λέξεων.

Ένα παράδειγμα είναι αρκετό. Η λέξη «χούντα» έχει καταντήσει λέξη-καραμέλα για τον Σύριζα. Οτιδήποτε δεν του αρέσει είναι χούντα. Όποιος είναι δεξιός είναι χουντικός. Ακόμα και τη σημερινή κυβέρνηση τη βαφτίζει χούντα. Έτσι, ο Σύριζα παραποιεί το πραγματικό νόημα της λέξης «χούντα». Έτσι, κάποιοι πολίτες, που δεν έχουν την κατάλληλη παιδεία, αδυνατούν να διακρίνουν την χούντα από την μη χούντα, να διακρίνουν τον αυταρχισμό από τη δημοκρατία.

Η τακτική αυτή συνιστά συνειδητή επιλογή του Σύριζα για να καλύψει την φτώχεια του και την αδυναμία του να αρθρώσει πολιτικό λόγο με επιχειρήματα. Θέλει να ξεφτίσει η έννοια της «χούντας», ώστε ο αριστερός αυταρχισμός να προβάλλεται ως δημοκρατικός.

Β) Στον νόμο, διαστρέφει το περιεχόμενο και την εφαρμογή του νόμου. Κι’ αυτό γίνεται, αφενός αμφισβητώντας ή αλλάζοντας το πραγματικό περιεχόμενο του νόμου, και αφετέρου αμφισβητώντας ή επικαλούμενος την επιλεκτική εφαρμογή του.

Ο νόμος ρυθμίζει τις κοινωνικές σχέσεις, την κοινή συμβίωση. Αποτελεί κατάκτηση του πολιτισμού. Και αυτό που δεν πρέπει να ξεχνιέται είναι ότι στις δημοκρατίες ο νόμος λειτουργεί υπέρ του αδύναμου.

Όταν κάποιοι παραβιάζουν τον νόμο, παραβιάζουν τις κοινωνικές σχέσεις, τους κανόνες κοινωνικής συμβίωσης. Κι’ όταν ο νόμος παραβιάζεται από οργανωμένες ομάδες, μικρές ή μεγάλες, ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος, γιατί αμφισβητείται η ουσία της κοινωνικής συμβίωσης. Κι’ έτσι εύκολα μπορεί μία ομάδα να στραφεί εναντίον της άλλης και η κοινωνία να καταλήξει να είναι: πόλεμος όλων εναντίον όλων («Bellum omnium contra omnes») ή ο κάθε άνθρωπος να θεωρεί τον άλλο άνθρωπο λύκο («Homo hominis lupus»). Μας αρέσει αυτή η κοινωνία;

Ο νόμος- ο κάθε νόμος- ισχύει έναντι πάντων. Ο Σύριζα, πάλι για ιδεολογικούς λόγους, επικαλείται την επιλεκτική εφαρμογή του νόμου. Αυτό έκανε πρόσφατα ζητώντας την «προνομιακή μεταχείριση» του δολοφόνου Κουφοντίνα. Έτσι, προκάλεσε όχι μόνο τα θύματα, αλλά όλους τους Έλληνες.

Γιατί ο Σύριζα έδειξε τόση πρεμούρα για έναν κατά συρροήν δολοφόνο; Άραγε, φαντάζεται ποια ζημιά προκαλεί στην κοινωνία, όταν επικαλείται επιλεκτική εφαρμογή του νόμου; Επιπλέον, μπορεί ένα κόμμα που θεωρείται δημοκρατικό να χαϊδεύει τρομοκράτες;

Ο νόμος, επίσης, προβλέπει και την τιμωρία αυτών που παραβιάζουν τον νόμο- τον κάθε νόμο. O δικαστής, όταν καλείται να δικάσει, δεν αυθαιρετεί. Ενεργεί, όπως ο νόμος ορίζει. Κι’ όμως, όταν πρόκειται για αποφάσεις με «πολιτικό» περιεχόμενο (π.χ. αποφάσεις με πολιτικά οφέλη), τα κόμματα κρίνουν τις δικαστικές αποφάσεις με τα δικά τους «κομματικά» μέτρα. Κι’ αν δεν τους αρέσει κάποια απόφαση, αρχίζουν να σκούζουν.

Πάντως, η ατιμωρησία κάποιων για κάποιες παραβιάσεις νόμων (π.χ. καταλήψεις) μόνο κακό κάνει. Όχι μόνο αμβλύνει το αίσθημα δικαιοσύνης των πολιτών, αλλά και δημιουργεί αισθήματα πικρίας και αδικίας στους πολίτες που εφαρμόζουν του νόμους. Επιπλέον, οι πολίτες που εφαρμόζουν τους νόμους δικαίως αγανακτούν με τους παραβάτες, αλλά και με την εκάστοτε κυβέρνηση που ψηφίζει αλλά δεν εφαρμόζει τους νόμους.

Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, η διαστροφή της πραγματικότητας, δεν είναι προνόμιο μόνο του Σύριζα. Δυστυχώς, είναι προνόμιο σύμπασας της αριστεράς. Αποτελεί έναν από τους διαχρονικούς τρόπους προπαγάνδας της αριστεράς.

Παύλος Μάραντος

marantosp@gmail.com